Wys­tawa fotografii – Alek­sander Orszulik. Ist­nieją miejs­ca, które nie tylko nas goszczą, ale akty­wnie ksz­tał­tu­ją nasz stan ducha. Centrum Infor­ma­cji Naukowej i Bib­liote­ka Aka­demic­ka (CINi­BA) w Katow­icach to właśnie takie miejsce – coś więcej niż mag­a­zyn wolu­minów i betonowe stropy. To świet­nie zaprojektowana przestrzeń do myśle­nia, w której ciepły zewnętrzny piaskowiec, surowy beton wewnątrz i geom­e­tryczny ład sta­ją się cichy­mi wspól­nika­mi każdego odkrycia, każdej przeczytanej strony i każdej sfor­mułowanej tezy. Wys­tawa „Sym­bioza” jest wiz­ual­nym zapisem tego niezwykłego przymierza między martwą mater­ią a żywym intelek­tem. Prezen­towane fotografie celowo wychodzą poza ramy doku­men­tacji. Nie staram się pokazać budynku jako obiek­tu architek­ton­icznego, lecz jako akcel­er­a­tor ludzkiej motywacji. Na styku sfery mime­ty­cznej – czytel­nych linii kory­tarzy, rzędów regałów, światła wpada­jącego przez pio­nowe szczeliny – oraz abstrakcji rodzi się nowa jakość poz­naw­cza. Ludz­ka syl­wet­ka na tych zdję­ci­ach traci jed­nos­tkową dosłowność; sta­je się cie­niem, który wchodzi w nieroz­er­wal­ny splot z betonową i szk­laną płaszczyzną. To właśnie tytułowa sym­bioza: pro­ces, w którym człowiek adap­tu­je przestrzeń budynku do swoich wewnętrznych poszukiwań. Prezen­towane fotografie staw­ia­ją pyta­nia o granice naszego „ja” w kon­tekś­cie otoczenia: ● Gdzie kończy się fizy­cz­na bryła budynku, a zaczy­na nie­ma­te­ri­al­na przestrzeń myśli? ● Czy ryt­miczne podzi­ały elewacji, tak charak­terysty­czne dla katow­ick­iej biblioteki, nie są wiz­ual­nym odpowied­nikiem porząd­kowa­nia wiedzy w naszych umysłach? Wys­tawa zwraca też uwagę na psy­cho­log­iczny aspekt geometrii. Porządek linii narzu­ca rygor myślowy, a pre­cyzyjnie dawkowane światło, wskazu­je kierunek skupi­enia. Architektura CINiB‑y ofer­u­je struk­turę, której częs­to braku­je w pro­ce­sie twór­czym, dając opar­cie tam, gdzie myśl sta­je się zbyt ulot­na. W „Sym­biozie” owa struk­tu­ra sta­je się plas­ty­cz­na pod wpływem ludzkiej obecności. W ciszy bib­liotecznych naw człowiek przes­ta­je być jedynie użytkown­ikiem – sta­je się częścią większego, intelek­tu­al­nego mechanizmu. „Sym­bioza” to hołd dla miejsc, które potrafią wydobyć z nas to, co naj­cen­niejsze: zdolność do bycia tu i ter­az, w pełnym zanurze­niu w świecie idei. Zapraszam do przyjrzenia się bib­liotece nie jako budowli, ale jako wspól­ne­mu, żywemu organizmowi. Alek­sander Orszulik.