Wystawa prac Katarzyny Navarry. Kobieca historia rzadko zapisywana była własnym językiem. Częściej funkcjonowała w przypisach, medycznych raportach, religijnych zakazach lub w milczeniu domowych przestrzeni. Praktyki niewieście przyglądają się temu i splatają się w narrację o doświadczeniu, które - choć głęboko zakorzenione w historii - pozostaje boleśnie aktualne. W centrum idei wystawy znajduje się ciało: podatne, a zarazem sprawcze. Historia medycyny, filozofii i religii ujawnia, jak konsekwentnie odbierano kobietom prawo do decydowania o własnej cielesności, redukując je do materii, nośnika, narzędzia, przypadku. W odpowiedzi na ten porządek wyłania się inny obieg wiedzy: przekazywany międzypokoleniowo, oparty na relacji z naturą, doświadczeniu i wspólnocie. Prezentowane prace nie mają na celu rekonstrukcji przeszłości w sensie archiwalnym. Ujawniają raczej ciągłość mechanizmów, w których język instytucji zderza się z realnym doświadczeniem, a prywatne dramaty zostają podporządkowane abstrakcyjnym zasadom. Obrazy są tu symboliczne, metaforyczne, efemeryczne i wymagają uważności oraz zmiany perspektywy, podobnie jak sama historia kobiet.