Koncertmistrz Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Śląskiej Krzysztof Kokoszewski tym razem wystąpi przed publicznością w roli solisty. Wykona I Koncert skrzypcowy g-moll Maxa Brucha – jedno z najbardziej emocjonalnych i ukochanych dzieł romantycznej literatury skrzypcowej. Program wieczoru dopełnią pełna temperamentu słynna uwertura _Włoszka w Algierze_ Rossiniego oraz rozświetlona słońcem IV Symfonia „Włoska” Mendelssohna. Uwertura do opery _Włoszka w Algierze_ Gioacchina Rossiniego – błyskotliwa, pełna humoru i scenicznej energii kompozycja – pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych przykładów włoskiej opery buffa. Rossini napisał całą operę w zaledwie kilka tygodni, mając zaledwie 21 lat, a jej premiera w Wenecji w 1813 roku stała się początkiem jego międzynarodowej kariery. Już w uwerturze kompozytor z właściwą sobie lekkością buduje muzyczne napięcie, łącząc żywiołowe rytmy, efektowne crescenda i pełne temperamentu dialogi instrumentów. Nic dziwnego, że sama uwertura szybko zaczęła funkcjonować niezależnie od opery i do dziś pozostaje jedną z najczęściej wykonywanych kompozycji Rossiniego. Centralnym punktem wieczoru będzie I Koncert skrzypcowy g-moll op. 26 Maxa Brucha – dzieło, które od ponad wieku pozostaje jednym z filarów repertuaru skrzypcowego i jednym z najpopularniejszych koncertów skrzypcowych epoki romantyzmu. Kompozytor ukończył utwór w 1866 roku, jednak ostateczny kształt nadał mu dopiero po konsultacjach z wybitnym skrzypkiem Josephem Joachimem, który wykonał premierę poprawionej wersji w 1868 roku. Szczególnie oryginalna jest konstrukcja pierwszej części – zamiast klasycznego allegra Bruch stworzył _Vorspiel_ , muzyczne preludium płynnie prowadzące do pełnego liryzmu _Adagia_ , uznawanego za emocjonalne centrum całego koncertu. Finał zachwyca natomiast energią, tanecznym rytmem i wirtuozowskim rozmachem, prowadząc dzieło do efektownego zakończenia. Sam Bruch przez lata żartobliwie narzekał, że popularność koncertu całkowicie przyćmiła jego pozostałe kompozycje. Wieczór zwieńczy IV Symfonia A-dur op. 90 „Włoska” Felixa Mendelssohna-Bartholdy’ego – jedno z najbardziej pogodnych i rozświetlonych dzieł XIX-wiecznej symfoniki. Kompozytor stworzył ją pod wpływem emocji towarzyszących mu podczas podróży do Italii, zachwycony południowym krajobrazem, światłem i atmosferą włoskich miast. Już otwierające symfonię _Allegro vivace_ emanuje energią i „słonecznym” blaskiem, oddając radość i zachwyt młodego Mendelssohna. Po pełnej temperamentu części pierwszej następuje liryczne _Andante con moto_ , którego charakterystyczne brzmienie budują altówki, fagoty i oboje prowadzące melodyjną, balladową narrację inspirowaną muzyką ludową. W trzeciej części (_Con moto moderato_) powraca lekkość i elegancja tanecznego walca, natomiast finałowe _Presto_ przynosi prawdziwy wybuch energii – Mendelssohn wykorzystuje tu rytm włoskiej saltarelli, żywiołowego tańca ludowego o skocznym, niemal porywającym charakterze. Dzięki temu cała symfonia zachwyca świeżością, ruchem i niezwykłą lekkością brzmienia.